En het bleef nog lang onrustig aan de Oosterweg…

De mist trekt nu eindelijk een beetje uit mijn geheugen en zo langzamerhand breekt de zon door tesamen met mooie herinneringen aan gister.

Ik zie een mooie doorsteekpass en een geraffineerd sleepje voor me. 2-0 Een tegenstander die wel wil maar niet kan. Een mooie overwinning van Inter.

Ik herinner me steeds meer. Een mooie schare supporters langs de lijn, compleet met toeters en vlaggen. Een heerlijk zonneke erbij en een tegenstander die uitermate goed meewerkt.

In de eerste 10 minuten wordt er al gescoord (kwint) en als dan de tweede (jappie) niet veel later valt alle spanning van ons af en lopen we voor rust zelfs nog uit naar 3-0. Het is Jappie wederom, maar nu vanaf 11 meter. Mooi om te zien dat we toch wel een strafschop kunnen benutten na 3 gemiste strafschoppen.

In de rust wordt de helft plus 1 van de basiself gewisseld en wordt de eindstand op 5-2 bepaald. (Mika en Harry) Het voetbal is dan bij ons wat chaotischer geworden en een systeem valt eigenlijk niet meer aan te wijzen. Het leek op een soort 2-2-3-3 met de nodige kansen in ons voor- en nadeel. Het feest aan de zijlijn is dan al lichtjes begonnen en in het veld eigenlijk ook. Het affluiten van de scheids was dan ook voor de statistieken maar tevens het startsein voor een hele hoop kabaal.

Bubbles, bier, omhelzingen en vrolijke samenzang is het gevolg. Met tussendoor een heerlijke maaltijd van Sa Capanna gaat dit eigenlijk de hele nacht door en toen ik om 3.15 er vandoor ging was het feest nog steeds in volle gang. Zoals onze competitie begon en eindigde bij Helpman (de formaliteit uit bij ’t Fean daargelaten) zo doe ik dat ook met dit verslag. Het was wederom een mooi seizoen. De titel is geprolongeerd en het was bovenal weer ouderwets gezellig. De circel is rond en het bleef nog lang onrustig aan de Oosterweg….